Alojzego Z. nawiedza\u0142y od czasu do czasu romantyczne powiewy i podmuchy. Czu\u0142 wtedy, \u017ce \u015bwiat ca\u0142y zawiera si\u0119 w nim, a on zawiera si\u0119 w \u015bwiecie ca\u0142ym. By\u0142y to dla niego chwile wielkie i g\u0142\u0119bokie, dla otoczenia z kolei raczej trudne, bowiem Alojzy zwyk\u0142 wszem i wobec opowiada\u0107, \u017ce jest ogromnym poet\u0105. Jak wiadomo, spo\u0142ecze\u0144stwo toleruje poet\u00f3w i innych g\u0142uptak\u00f3w do czasu, gdy ci \u017cyj\u0105 biednie, chorowicie lub stale w pijackim widzie. Taki obraz poety utrwali\u0142 si\u0119 przez ca\u0142e wieki w tzw. \u015bwiadomo\u015bci zbiorowej. I dobrze, \u017ce co\u015b si\u0119 tam w ko\u0144cu utrwali\u0142o. Poeci (tudzie\u017c inni g\u0142uptacy) kultywuj\u0105 na pot\u0119g\u0119 posta\u0107 chudego literata, co jednakowo\u017c jest zaj\u0119ciem na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 mocno ryzykownym, szczeg\u00f3lnie dla os\u00f3b zainteresowanych. To jednak nie nasze zmartwienie, lecz wydawc\u00f3w, kt\u00f3rzy zbijaj\u0105 kokosy (b\u0105d\u017a tylko kokosanki) na tragicznych zej\u015bciach r\u00f3\u017cnorakich nieudacznik\u00f3w, kt\u00f3rym nie dane by\u0142o zdobycie przed\u015bmiertnej s\u0142awy, w pe\u0142ni sk\u0105din\u0105d zas\u0142u\u017conej. W ka\u017cdym razie Alojzy Z. nie dowiedzia\u0142 si\u0119 nigdy, \u017ce pad\u0142 ofiar\u0105 literackiej mistyfikacji i homosapiensowskich sk\u0142onno\u015bci do szukania sensu istnienia Kosmosu na dnie flaszki.<\/p>\n
\u015awiat tworzymy, \u015bwiat nas tworzy, a wszystkie dobre role w tym teatrze rozdano na d\u0142ugo przed naszym urodzeniem. Nam pozostaje tylko czeka\u0107 na nast\u0119pne wcielenie lub rozkoszowa\u0107 si\u0119 wcieleniem poprzednim. Alojzy Z. \u015bwi\u0119cie wierzy\u0142, \u017ce w poprzednim \u017cyciu by\u0142 Eberem Brockeldem, nikomu nieznanym mnichem berberyjskim, kt\u00f3ry stworzy\u0142 epokowe dzie\u0142o poetyckie pt. \u201eAbsurdum et absurdus\u201d, co w lu\u017anym przek\u0142adzie oznacza \u201eNiedorzeczna niedorzeczno\u015b\u0107\u201d. Alojzy Z. podawa\u0142 wprawdzie, \u017ce tytu\u0142 ten oznacza nic innego, tylko \u201ePolska w Polsce\u201d, jednak\u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 regionalnych krytyk\u00f3w literackich uwa\u017ca\u0142a, \u017ce jest to z jego strony zbytek eufemizm\u00f3w. Poza w\u0105sk\u0105 grup\u0105 wielbicieli, czyli Stajni\u0105 Mistrza, nikt nie wierzy\u0142 w epokow\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 duszy Alojzego, ale szale\u0144stwo \u2013 jak wiadomo \u2013 dotyka tylko tych, kt\u00f3rzy s\u0105 bli\u017cej uwielbianego b\u00f3stwa. Ludzie spoza kr\u0119gu pow\u0105tpiewali, \u017ce Alojzy w og\u00f3le ma dusz\u0119.<\/p>\n
Nie pami\u0119ta\u0142 dok\u0142adnie, jak wr\u00f3ci\u0142 z konkursu poetyckiego w Nowej Soli. Jako\u015b jednak musia\u0142 wr\u00f3ci\u0107, skoro wr\u00f3ci\u0142! Jak przez mg\u0142\u0119 wy\u0142ania\u0142a mu si\u0119 rozbita szyba w kiosku RUCH-u i jego r\u0119ka si\u0119gaj\u0105ca po robotnicze papierosy bez filtra, a potem bieg przez p\u0142otki i op\u0142otki, podczas kt\u00f3rego s\u0142ysza\u0142 ps\u00f3w granie i ca\u0142kiem prozaiczne okrzyki milicjant\u00f3w. Poranny raport posterunkowego R. m\u00f3wi\u0142 o chuliga\u0144skim wybryku w okolicach nowosolskiego dworca PKP. Sprawcy nigdy nie wykryto.<\/p>\n
Potem znalaz\u0142 si\u0119 w poci\u0105gu, przecinaj\u0105cym ciemno\u015bci niczym \u017c\u00f3\u0142w, kt\u00f3ry na\u0142yka\u0142 si\u0119 tabletek usypiaj\u0105cych. Nieposkromiona wena tw\u00f3rcza Alojzego Z. skupi\u0142a si\u0119 tym razem na osobie konduktorki, kt\u00f3r\u0105 to zmusi\u0142 by\u0142 do wys\u0142uchania kilku w\u0142asnych wierszy (trzeba przyzna\u0107: wyg\u0142oszonych z pami\u0119ci i bez zaj\u0105kni\u0119cia), por\u00f3wna\u0142 jej usta do flagi pierwszomajowej, a nast\u0119pnie obrzuci\u0142 wyzwiskami w stylu tuman puch\u00f3w marnych, g\u0142upia g\u0119\u015b poci\u0105gowa itp. Roz\u017calona nieudanym spotkaniem autorskim konduktorka poprosi\u0142a o pomoc sokist\u00f3w, kt\u00f3rzy na stacji docelowej sprawnie zaj\u0119li si\u0119 delikwentem. Rozmowa na posterunku przebiega\u0142a w poetyckiej atmosferze, tzn. Alojzy Z. metaforyzowa\u0142, cytuj\u0105c klasyk\u00f3w i wymieniaj\u0105c synonimy organ\u00f3w p\u0142ciowych m\u0119skich i \u017ce\u0144skich, oraz utrzymywa\u0142, \u017ce wszyscy funkcjonariusze s\u0105 synami pewnej pani, a ci s\u0142uchali go jak proroka i od czasu do czasu co\u015b tam w kajetach notowali. Po trzech godzinach poet\u0119 opu\u015bci\u0142a wena s\u0142owotw\u00f3rcza, i tym samym sta\u0142 si\u0119 z punktu widzenia przes\u0142uchania bezu\u017cyteczny. Wyrzucono go za drzwi i m\u0119tnie obiecano, \u017ce wezwanie na kolegium przyjdzie p\u00f3\u017aniej poczt\u0105. Wyprysn\u0105\u0142 z kozy niczym Kozio\u0142ek Mato\u0142ek, przepe\u0142niony szcz\u0119\u015bciem, \u017ce nie zosta\u0142 spa\u0142owany i \u017ce cudem unikn\u0105\u0142 wytrze\u017awia\u0142ki.<\/p>\n
Zielona G\u00f3ra to by\u0142o wtedy du\u017ce miasto \u2013 du\u017ce, gdy\u017c bary otwiera\u0142y tam swe podwoje nawet w niedziel\u0119. Alojzy Z. strzeli\u0142 sobie herbatk\u0119 i kanapk\u0119 w barze mlecznym niedaleko dworca, a nast\u0119pnie ruszy\u0142 na podb\u00f3j miasta. Zna\u0142 je jak cudz\u0105 kiesze\u0144, czyli nie zna\u0142 wcale, ale \u017ce sw\u00f3j do swego ci\u0105gnie i je\u015bli chce, to swego znajdzie, wkr\u00f3tce siedzia\u0142 w \u201eCepeenie\u201d, otoczony wianuszkiem zwolennik\u00f3w poezji i darmowego piwa. Gdy przepija\u0142 nagrod\u0119 uzyskan\u0105 w nowosolskim konkursie poetyckim, mia\u0142 tylu przyjaci\u00f3\u0142, \u017ce starczy\u0142oby mu nie na jedno, a na dziesi\u0119\u0107 \u017cy\u0107. Klepa\u0142 te swoje wiersze jak ch\u0142op bied\u0119 lub kos\u0119, wlewa\u0142 w siebie browar i zacz\u0119\u0142o mu si\u0119 jawi\u0107, \u017ce w przysz\u0142ym wcieleniu przyb\u0119dzie na planet\u0119 Ziemi\u0119 jako br\u0105zowa butelka ze z\u0142otym kapslem i hologramow\u0105 naklejk\u0105. Jego poezjowanie nie spodoba\u0142o si\u0119 Zdzis\u0142awowi G., kt\u00f3ry niespodziewanie gromkim g\u0142osem nakaza\u0142, aby poeta w ko\u0144cu zamkn\u0105\u0142 ry\u0142o i da\u0142 te\u017c innym pogada\u0107. \u017baden krytyk literacki nie wyrazi\u0142by celniej i dobitniej opinii o wierszach i postawie poety Z. Alojzy strwo\u017cy\u0142 si\u0119 niezmiernie i przesta\u0142 nadawa\u0107. Nie po\u017cegnawszy si\u0119 z pijanymi s\u0142uchaczami, oddali\u0142 si\u0119 z lokalu jak zbity pies. Jedyne, co odr\u00f3\u017cnia\u0142o go od tego szlachetnego zwierz\u0119cia, by\u0142 fakt, \u017ce nie szed\u0142 jeszcze na czterech \u0142apach, a tak\u017ce to, \u017ce szed\u0142 zataczaj\u0105c si\u0119, co zbite psy niezwykle rzadko czyni\u0105.<\/p>\n
W pobliskim parku usiad\u0142 ci\u0119\u017cko na \u0142awce, wygrzeba\u0142 ostatniego sporta z paczki. Zapali\u0142, popatrzy\u0142 w niebo i odda\u0142 si\u0119 mrocznym my\u015blom. Zapragn\u0105\u0142 sko\u0144czy\u0107 samobojem, jak to wyrazi\u0142 pewien romantyczny poeta (z tych prawdziwych), czyli postanowi\u0142 odej\u015b\u0107 z hukiem. Nie dlatego, \u017ceby \u015bwiat mu zbyt dokuczy\u0142, lecz dla potomno\u015bci, dla s\u0142awy. Wpad\u0142a mu do g\u0142owy arcygenialna my\u015bl, aby sta\u0107 si\u0119 kolejnym po\u00e8te maudits<\/span>, <\/span>poet\u0105 przekl\u0119tym literatury polskiej. \u015amierci trzeba, by sta\u0107 si\u0119 wielkim, \u015bmierci niezwyk\u0142ej, \u015bmierci przekl\u0119tej, \u015bmierci, co lud i \u015bwiatek literacki poruszy, z n\u00f3g zwali. Dusza Alojzego krzycza\u0142a: \u201eBruno, Sted, Andrzej, J\u00f3zek, Kazik \u2013 id\u0119 do was, r\u00f3bcie ju\u017c w niebiosach dla mnie miejsce…\u201d.<\/p>\n I w tym wznios\u0142ym momencie jego brzuch gwa\u0142townie i niebezpiecznie zadr\u017ca\u0142. Alojzy pomy\u015bla\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bnie \u0142y\u017cka koparki wyrywa mu trzewia \u2013 a to tylko echo jego wn\u0119trzno\u015bci gra\u0142o… Upad\u0142 i zleg\u0142 we w\u0142asnym pawiu. Zanim zanurzy\u0142 si\u0119 w niebyt, zobaczy\u0142 w\u0142asne zdj\u0119cie w czarnej obw\u00f3dce i swoje wiersze na \u0142amach centralnych pism literackich. I zobaczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c t\u0142um prostych, skrzywdzonych ludzi: szli ku niemu ze wzniesionymi r\u0119kami, r\u00f3wnym<\/span> g\u0142osem<\/span> skanduj\u0105c<\/span> wspania\u0142e wersy, kt\u00f3re on im napisa\u0142.<\/p>\n Po po\u0142udniu trz\u0119s\u0105ca si\u0119 kabaryna wioz\u0142a Alojzego Z. w kierunku Raculi. Tam lekarz i piel\u0119gniarze zaj\u0119li si\u0119 pijakiem. Oblewaj\u0105c jego nagie cia\u0142o zimn\u0105 wod\u0105 i szoruj\u0105c ry\u017cow\u0105 szczotk\u0105, wcale nie przejmowali si\u0119 tym, \u017ce dane jest im namacalne obcowanie z wielk\u0105 legend\u0105 polskiej poezji wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n Nast\u0119pnego dnia sp\u0142ukany Alojzy Z. pojecha\u0142 na gap\u0119 poci\u0105giem dalej. W Pcimiu czeka\u0142o go rozwi\u0105zanie kolejnego konkursu poetyckiego. Musia\u0142 zd\u0105\u017cy\u0107. Nie m\u00f3g\u0142 zawie\u015b\u0107 swoich wielbicieli.<\/p>\n \u00a9 Dariusz Muszer<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Alojzego Z. nawiedza\u0142y od czasu do czasu romantyczne powiewy i podmuchy. Czu\u0142 wtedy, \u017ce \u015bwiat ca\u0142y zawiera si\u0119 w nim, a on zawiera si\u0119 w \u015bwiecie ca\u0142ym. By\u0142y to dla niego chwile wielkie i g\u0142\u0119bokie, dla otoczenia z kolei raczej trudne, bowiem Alojzy zwyk\u0142 wszem i wobec opowiada\u0107, \u017ce jest ogromnym poet\u0105. Jak wiadomo, spo\u0142ecze\u0144stwo […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[238,240,236,235,239,237],"class_list":["post-988","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-notatki-na-blankietach","tag-bruno","tag-pcim","tag-poeta","tag-prl","tag-sted","tag-zielona-gora"],"yoast_head":"\n